29/09/2008

tekrar selam.. bugün ne uzun bir gündü ama.. mezarlıkta gezerken beni gömecek kimsenin olmayacağını düşündüm ve birden hüzünlendim.. aslında hayattan da istediğim tam olarak bu ama neden hüzünlendiğimi bir türlü anlamıyorum... herhalde içimde kalan canlı birer duygu parçacıkları war.. kadere kızmak bazen kolay ve işimize en çok gelebilern bir metot.. yoksa insanlara kendimi tanıtmadaki bu kadar zorlandığımı daha kolay nasıl açıklayabilirdim ki..Bugün bir başka şeyi daha anladım.. Bazen kelimeleri anlamlı bir şekilde dizmede o kadar zorlanıyorum ki..Bugün onu yaşadım mesela.. Bu blogu her gün okuyan bir kişinin benim için tahmin ve hayal ettiğimden daha öte önemli bir yeri kapladığını ona konuşmamızda onu kırmayacak bir şekilde sölemeye çalıştım.. ve hüsran tabiiki :) söleyemedim.. ama sonuçta bugun okuduygunda anlar...başı ve ortası berbat geçen bir günün sonunda gülümsemeye çalıştım blogum.. Bu arada yarın bayram.. malum şu anda kaldığım yerdeki sibernetik olanaklar her zaman nete girmemi kısıtlıyor.. ama herkese mutlu olduğu bir bayram diliyorum... ben ise her zaman yaptığım gibi palyalço kıyafetlerimi giyip göz yaşlarımın akan makyajıma sebep oalcağını bilerek sonumu bekliyorum.. İyi akşamlar:)